కాసులు

గాక"ని. ప్రాజ్ఞులకె కనికట్టు

కనకము; చపల చి త్తల కన్ను

చెదురుట చిత్రమా! తీవలకు

తలిరుల తెరంగున, కాంచనము

సింగార మందురు లలనలకు;

కానిమ్ము; గాని, కమ్మని తావి

గ్రమ్మెడి పుష్పనిచయము ప్రేమె

కా? అది లేక మంకెన కెంపు,

కాంతల యందము

“ప్రేమ కొరుకుకు

తిందురా? యెట్టిదది? నా వలను

కలదో, లేదో?” యను నొక వింత

చూపును చూచెదవు -

బంగరు

మిసిమి మేనికి పసపు నలదితి;

కురుల నలరుల నూనె నించితి;

కాటుకను మెరుగిడితి చూడ్కికి;

విడెము వింత హొరంగు గూర్చెను

వాతెరకు; పలువరుస వెన్నెల

లలమె; దానదానను, మురువు

పెనగొనె, నేర్చి మెరసితి రూపు

ప్రేమ పెంచక పెరుగునే?

ప్రేమ-

పెన్నిధి గాని, యింటను నేర్ప

రీ కళ, ఒజ్జలెవ్వరు లేరు-

శాస్త్రము లిందు గూరిచి తాల్చె

మౌనము-నేను నేర్చితి భాగ్య

వశమున, కవుల కృపగని, హృదయ

మెల్లను నించినాడను ప్రేమ

యను రతనాల-కొమ్ము!

తొడవులుగ నవి మేన దాల్చుట

యెటుల నంటివో? తాల్చితదె, నా

కంట చూడుము! సతుల సౌరను

కమల వనముకు పతుల ప్రేమయె

వే వెలుగు; ప్రేమ కలుగక బ్రతుకు

చీకటి"

నా నేర్పు కొలదిది

(ప్రేమ విద్దెకు వోనమాలివి.)

యెదను నిల్పిన, మేలు చేకురు.

“మరులు ప్రేమని మది దలంచకు;

మరులు మరలును వయసు తోడనే;

మాయ, మర్మములేని నేస్తము

మగువలకు మగవారి కొక్కటె

బ్రతుకు సుకముకు రాజమార్గము-

ప్రేమ నిచ్చిన, ప్రేమ వచ్చును -

ప్రేమ నిలిపిన, ప్రేమ నిలుచును -

ఇంతియె -

కాసు వీసము నివ్వ నొల్లక,

కవిత పన్నితి నని తలంపకు;

కాసులివె; నీ కంఠసీమను

జేరి బంగరు వన్నె గాంచుత!

మగడు వేల్పన పాతమాటది;

ప్రాణమిత్రుడ నీకు నీ నెనెరు

కలుగకనున్న పేదను కలిగినను

నా పదవి వేల్పుల రేని కెక్కడ?

(“ఆంధ్రభారతి” 1910 ఆగస్టు)